Vandaag was het zover de training voor hxe9t community breakfast wat plaats zal vinden op 15 mei a.s.
De wekker was om half 9 gezet maar werd om kwart voor 6 al wakker vanmorgen had een nachtmerrie niet fijn 
En kon daarna meteen ook niet meer slapen.
Goed op tijd stond ik dus bij de bus. En kwam met niet al te veel problemen bij het gebouw van de CG-Raad aan. Zag er allemaal tip top uit. Bij binnenkomst ontmoette ik meteen een aantal mede deelnemers. Erg gezellig was dat 
Ik was er al om kwart voor 12 en de lunch zou pas om 12 uur beginnen. De mensen die er al zaten waren daar al eerder als ik aangezien zij nog eerst even voor een selectie gesprek moesten. Ik hoefde dit niet, volgens de regie was ik overtuigend genoeg bij het telefoon gesprek.
Na even gewacht en gekletst te hebben kwam Marjan van het Revalidatiefonds er aan. Ik stelde me voor en nadat ik een opmerking maakte over de flyer van een van de missen die wel door is naar de laatste 20 en die daar op het prikbord hing. Zei zij dat de mensen van het Revalidatie fonds het echt heel erg jammer vonden dat ik niet door was. Ze baalden zelfs een beetje.. hmm misschien moet ik volgend jaar toch nog maar een pogingkje maken 
Wie weet lukt het me dan wel Maar dat is volgend jaar.
Ik en nog 11 anderen kregen eerst een lunch. En tijdens de lunch kregen wij charmant gezelschap in de vorm van Roos Zij at ook een hapje mee en was intensief betrokken bij de training.
Als eerste oefening moesten we de eerste indruk van onze coach op papier zetten. Dus wat denk je is hij getrouwd? Hoe woont hij? Heeft hij kinderen? Heeft hij huisdieren? Wat zijn zijn hobbies.
We waren het er eigenlijk allemaal wel overeens dat dit een man was die alleen een vriendin had en die samenwoonde met haar in een appartementje. Wat blijkt meneer woont in een 2-onder 1 kap woning, is gelukkig getrouwd en heeft 4 kinderen. Echt heel grappig! Hoe we er met zijn allen naast zaten.
Hierna kregen we wat regeltjes te horen en werd er gevraagd of er iemand was die het durfde om op 15 mei alle mensen een peptalk te geven. Ik en nog een meisje gaven ons op als vrijwilliger. En vervolgens ging ik met Marjan aan de slag om een goede tekst op papier te zetten. Dat was me aardig gelukt en ik kreeg ook hele positieve feedback. Nu maar afwachten of het goed genoeg was om de regie van die dag te overtuigen zodat ik dat ook echt zou kunnen doen Mag alleen wel iets langer want ik was nogal kort van stof.. ook voor het eerst wahaha.
Na de peptalks hadden we even een plaspauze en zei Roos tegen me dat ze het zo leuk vond dat ik me hier voor had opgegeven. Ik zei tegen haar: Tsja als je bij het een je doel niet kan bereiken dan maar bij het andere toch Zij was dit met mij eens.
Was trouwens erg leuk om eens binnen te zitten bij de CG-Raad.. Zo hadden ze viltjes liggen speciaal bedoeld voor de Nederlandse horeca waarop stond: je laat toch geen 12 % van je omzet lopen. Want het blijkt dus dat 12 % van alle stappende mensen een beperking heeft. Maar zij worden belemmerd door cafxe9′s die niet rolstoeltoegankelijk zijn. Onze coach van vandaag maakt zich er hard voor dat dit binnenkort tot het verleden behoort. Let us hope Heb me ook opgegeven voor modellenwerk voor de CG-Raad. Dus al met al heb ik me bijzonder nuttig gemaakt vandaag.
Na de pauze bedachten we nog een stel vragen die we aan de captains of industry konden stellen. Vragen als waarom ben je hier? En wat verwacht je van dit ontbijt?
Onze coach speelde nog een aantal rollenspellen met deelnemers om te laten zien hoe de captains kunnen reageren.
En na een zelfgeschreven liedje en een afrondings rondje was het tijd om op huis aan te gaan.
Waar ik 2 zeer blije hondjes aantrof. En dit baasje is nu heeeel erg moe dus over mijn gezins uitbreiding schrijf ik morgen wel. Weltrusten..
We krijgen les van een advocate en ik heb na de les nog even met haar staan praten over een aantal zaken